กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ
"จิ้งจิ้ง วางใจเถอะ ย่าไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรจริงๆ..." อู่เซวียนพยายามปลอบคนในครอบครัว ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ น้ำตากลับรินไหลลงมาอีกระลอก
"พ่อครับ จะปิดบังพวกเราไปถึงเมื่อไหร่กัน?" อู่จี้เผิงเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง
ผู้เป็นพ่อยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะทอดถอนใจ
จากนั้นจึงค่อยๆ เล่าออกมา "ช่วงก่อนหน้านี้แม่ของแกมีไข้เป็นระยะๆ ร่างกายก็อ่อนเพลีย ตอนนั้นพวกเรากำลังง่วนกับการสร้างฐานเฮยหลง ไม่ค่อยได้กลับมาบ้าน ส่วนพวกแกต่างก็มีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ถ้าเสี่ยวหลิวในหมู่บ้านไม่โทรศัพท์มาบอก ป่านนี้ฉันก็คงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่"
สีหน้าของทุกคนย่ำแย่ บรรยากาศอึดอัดกดดันจนถึงขีดสุด
"คุณย่าเป็นโรคอะไรคะ?" อู่จิ้งจิ้งเอ่ยถามพลางสะอื้นไห้