กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เคราะห์อสนีบาต
“เจ้าเองก็เหมือนกัน” นางเงยหน้ามองเขาจากอ้อมแขน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยแสงจันทร์จากหุบเขาที่รวมตัวกันเป็นประกายดาว
ซูอินยื่นมือไปหยิกแก้มเขาเบา ๆ “เจ้าหมาป่าน้อยของข้า”
ทั้งสองเป็นของกันและกัน ต่างเข้ามาผูกพันและเป็นห่วงเป็นใยกันระหว่างทางที่แต่ละคนเดินไป
แต่ก็เพราะมีอีกฝ่ายอยู่ด้วยนี่เอง ชีวิตของตัวเองถึงได้มีคุณค่าและความหมายมากขึ้น
ซูอินบินออกจากภูเขาที่มีอาณาเขตอาคมแห่งนี้ มุ่งหน้าไปยังภูเขาอีกลูกที่มีอาณาเขตอาคมเช่นกัน
นางเงยหน้ามองดวงจันทร์ตรงขอบฟ้าอยู่นาน ดวงจันทร์ที่อยู่ไกลออกไปดูเลือนราง ราวกับมีผ้าบาง ๆ คลุมไว้จนมองไม่ชัด
ซูอินนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขา ปรับพลังปราณของตัวเองให้เข้าที่ แล้วใช้พลังปราณชำระล้างสายแร่ปราณซ้ำแล้วซ้ำเล่า