กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความภาคภูมิใจในใจ
เฮ่อเฉิงคงคิดว่าความคิดกับนิสัยของครึ่งปีศาจดอกสุ่ยเซียนบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว
ทำเรื่องเลวร้ายมาสารพัด ไร้ความสำนึกเสียขนาดนั้น จะยอมเสี่ยงมาหาผู้อาวุโสได้ยังไง?
แต่ก็ควรควบคุมตัวผู้อาวุโสคนนั้นไว้จริง ๆ อย่างน้อยก็ให้อยู่ในสายตา หากมีอะไรผิดปกติจะได้รู้ทันที
เส้าวั่งบอกว่า “ไม่ว่านางจะมาหรือไม่ เราก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม”
“ข้าจำได้ว่าเผ่าดอกสุ่ยเซียนกินยาชนิดหนึ่งแล้วจะสูญเสียระดับการบำเพ็ญไปชั่วคราว จริงหรือเปล่า?”
พอได้ยินแบบนั้น เฮ่อเฉิงก็มองเขาอย่างแปลกใจ “ไม่คิดเลยว่าประมุขอสูรของเราจะรู้เรื่องเยอะขนาดนี้ เรื่องนั้นจริง”