กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาจิวสารภาพรัก
พออาจิวได้ฟังที่เฮ่อเฉิงพูด นางก็เงียบไปพักหนึ่ง
เห็นนางไม่พูดอะไร เฮ่อเฉิงจึงเดินไปที่โต๊ะไม้ อุ้มนางไปวางให้นั่งบนเก้าอี้ดี ๆ แล้วตัวเองก็นั่งลงตรงข้าม
เขาหยิบกาน้ำมารินน้ำใส่ถ้วยสองใบ เลื่อนใบหนึ่งให้อาจิว ส่วนอีกใบก็ยกดื่มเอง
อาจิวกำตัวถ้วยแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วค่อย ๆ แดงขึ้น
นายท่าน...กำลังจะไล่นางไปหรือ?
อาจิวยังไม่ทันตอบ เฮ่อเฉิงก็พูดช้า ๆ ว่า “อาจิว เมื่อก่อนเจ้าเป็นนก ข้าก็เลยคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วว่าเจ้าเป็นของข้า”
เป็นเพ็ตวิญญาณของเขา เป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักที่อยู่เคียงข้างเขาตอนต้องใช้ชีวิตกับความแค้น
“แต่ตอนนี้เจ้าเป็นคนแล้ว ข้าคงไม่ควรกักเจ้าไว้กับข้าตลอดชีวิต”