กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลูกหมาป่าเป่ยเยว่ที่ห่างหายกันไปนาน
เห็นเส้าวั่งไม่พูดอะไร เส้าอวี้ก็ลูบจมูกแล้วตบไหล่น้องชาย “เจ้ายังไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงดีตรงไหน แต่ถ้าได้ลองสัมผัสแล้ว เจ้าจะไม่เมินเฉยแบบนี้หรอก”
เส้าวั่งเหลือบมองพี่ชาย แล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างเห็นได้ชัด “งานเลี้ยงจัดที่ตำหนักบูรพา เริ่มยามหนึ่งทุ่ม”
พอองค์ชายใหญ่เส้าอวี้ได้ยิน ดวงตาขุ่นมัวก็เป็นประกายขึ้นมานิดหนึ่ง
ถ้าเป็นงานเลี้ยง จะมีสาวงามออกมาร่ายรำกันเยอะไหมนะ?
ถ้าอย่างนั้นก็...
เส้าอวี้หัวเราะแหะ ๆ หน้าตาไม่เหลือเค้าขององค์ชายแห่งเป่ยเยว่เลยสักนิด
ส่วนองค์ชายรองเส้าวั่งกลับสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบ ใบหน้าหล่อเหลา ทั้งตัวยังมีกลิ่นอายดิบเถื่อนที่คนแคว้นจงโจวไม่มี