กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฝึกให้เชื่อง
ทุ่งหญ้าเหรอ?
อาชุ่ยงุนงง ไม่เข้าใจ
แคว้นจงโจวดีขนาดนี้ แม่นางซูก็เพิ่งได้รับเลือกเป็นนักพิณระดับหนึ่งของหอชิงเล่อในเมืองอวิ๋นวานเมื่อไม่กี่วันก่อน ฝีมือพิณยอดเยี่ยมจนมีคนตามชื่นชมกันไม่ขาด
ไม่ว่าจะเป็นคุณชายเจ้าสำราญที่วนเวียนอยู่ท่ามกลางหญิงงาม บัณฑิตที่เอาแต่ท่องบทกวี หรือขุนนางผู้มีชื่อเสียง ต่างก็หลงใหลทั้งความงามของนางและเสียงพิณของนาง
มีคนมากมายยอมทุ่มเงินทองเพื่อแลกกับรอยยิ้มของหญิงงาม แบบนี้จะไม่สุขสบายได้ยังไง?
ชาวจงโจวให้ความสำคัญกับงานวรรณศิลป์ ฝังใจหลงใหลในคำว่า “สุนทรีย์” จนแทบจะคลั่งไคล้กันเลยทีเดียว
พวกเขาดื่มชา จิบสุรา แต่งกลอน ประลองหมาก แล้วยังจุดกำยาน วาดภาพ ฟังเสียงฝน และชมทิวทัศน์