เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้ายังอย่าเพิ่งแปลงร่างเป็นมนุษย์เลย
ศิษย์น้องหญิงเป็นฝ่ายเข้ามากอดเขาก่อน
เส้าวั่งยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาระวังไม่ให้โดนบริเวณที่นางบาดเจ็บ ก่อนจะลูบแผ่นหลังให้นางเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
เขาคิดว่านางคงเจ็บแผ่นหลัง จึงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “อาอิน เจ็บมากไหม? ถ้าทนไม่ไหวก็กัดมือข้าได้เลย”
“ไม่เป็นไร” ซูอินส่ายหน้าเบา ๆ เส้นผมของนางไล้ผ่านใบหน้าเส้าวั่งจนรู้สึกจั๊กจี้ “พวกเราพักกันเถอะ ข้าง่วงแล้ว”
เส้าวั่งก้มลงมองพรมผืนนุ่มที่ปูอยู่ข้างล่าง แม้จะนุ่มอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สบายตัวเท่าไร แถมยังไม่มีหมอนอีกด้วย ต่อให้นอนพัก ตื่นขึ้นมาก็คงปวดเมื่อยไปทั้งตัว
คิดได้แบบนั้น แววตาของเขาก็ค่อย ๆ เป็นประกายขึ้นมา
ในเมื่อไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ก็สร้างมันขึ้นมาเองเสียเลย
ให้ศิษย์น้องหญิงนอนบนตัวเขาก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือ?