เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าหมาป่าน้อยดูดพิษออกมา
ซูอินกับเส้าวั่งสบตากัน ต่างก็รู้สึกว่าฉากกั้นกับโครงกระดูกสีขาวพวกนี้ดูแปลกประหลาดไม่น้อย
ทั้งสองเดินสำรวจทั่วห้องแล้ว แต่ก็ไม่เจอเก้าอี้หรือเตียงตั่งเลย อย่าว่าแต่เตียงนอนธรรมดา
ภายในห้องมีเพียงฉากกั้นหลายบานกับเบาะรองนั่งที่วางอยู่ด้านหน้าฉากกั้นเหล่านั้น
นอกจากนี้ยังมีโครงกระดูกสีขาวที่ผุกร่อนไปตามกาลเวลา นั่งขัดสมาธิอย่างเรียบร้อย หันหน้าเข้าหาฉากกั้น
เดิมทีเส้าวั่งตั้งใจจะดูว่าบาดแผลบนแผ่นหลังของซูอินเป็นอย่างไรบ้าง แต่กลับหาที่เหมาะ ๆ ไม่ได้เลย
ในที่สุด ทั้งสองก็เจอพื้นที่ว่างเล็ก ๆ ตรงด้านในสุดของห้อง เส้าวั่งจึงหยิบพรมผืนนุ่มออกมาจากแหวนมิติ เขาใช้วิชาชำระล้างทำความสะอาดพื้นก่อน แล้วค่อยปูพรมลงไป
“อาอิน นั่งพักตรงนี้ก่อนนะ ข้าจะไปจัดการอะไรสักหน่อย เดี๋ยวกลับมา”
ซูอินเองก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยอยู่เหมือนกัน