เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อยาก...
อุณหภูมิร่างกายของเส้าวั่งสูงกว่าปกติเล็กน้อย แขนของเขาโอบรอบเอวซูอินไว้ ราวกับเป็นกระเป๋าน้ำร้อนที่มีชีวิต
ซูอินรู้แล้วว่าตัวเองเข้าใจเขาผิด ถึงตอนนี้นางจะไม่ได้ดิ้นรนผลักเขาออก แต่ก็พูดเสียงเย็นชาว่า “ถอยไปห่าง ๆ ข้า”
ดวงตาคู่นั้นของเส้าวั่งยิ่งมืดหม่นลง จนแทบไม่เหลือประกายสีแดงอยู่เลย ดูราวกับเหวลึก
แต่ตอนนี้ แม้เส้าวั่งจะโอบกอดซูอินจากด้านหลัง เขาก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้นางมากเกินไป ทำได้เพียงวางแขนไว้ข้างเอวหลวม ๆ พร้อมกับแผ่ไอร้อนออกมาเป็นระลอก
“ข้าผิดไปแล้ว ศิษย์น้องหญิง”
ถึงเส้าวั่งจะยังไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน แต่ยอมรับผิดไว้ก่อนก็แล้วกัน
ซูอินเงียบไปครู่ใหญ่ มือยังถือกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำเชอร์รีลิ้นจี่อยู่ นางยกขึ้นดื่มอีกอึก
รสหวานเย็นชื่นใจแบบตอนแรกหายไปแล้ว ตอนนี้กลับกลายเป็นรสเปรี้ยวอุ่น ๆ แทน