กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้า... พวกเจ้าเหรอ??
พูดตามตรง ซูอินรู้สึกว่าคำพูดของเส้าวั่ง...
น่ารักอยู่หน่อย ๆ แถมยังดูเด็กอีกนิด
เหมือนเด็กโตชั้นอนุบาลที่ชอบแข่งกันอวดนั่นแหละ
ชั่วพริบตาหนึ่ง ซูอินอยากเอื้อมมือไปบีบแก้มเขาเล่น
แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะเอาซะเลย
ถ้าเธอเอื้อมมือไปจริง ๆ สายตาคนอื่นคงแปลกน่าดู
เธอเลยปลอบเขาแทนว่า “ใช่แล้ว เจ้าหมาป่าน้อยของเรายังเป็นลูกหมาป่าอยู่เลย”
คำพูดนั้นช่วยปลอบความหึงหวงเล็ก ๆ ในใจเส้าวั่งได้ดี
เส้าวั่งรู้สึกว่าตัวเองระแวงเกินไปหน่อย