กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปิดประตูปล่อยหมา
ซูอินเชื่อว่าคนฉลาดอย่างเส้าวั่งต้องเข้าใจสิ่งที่นางหมายถึงแน่
แล้วเส้าวั่งก็เข้าใจทันทีจริง ๆ
เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“ศิษย์น้องหญิงหมายความว่า ให้รออีกฝ่ายลงมือก่อน แล้วค่อยตอบโต้หรือ?”
“ใช่” ซูอินพยักหน้า “ประมาณนั้นแหละ”
“ถ้าอย่างนั้น ต่อให้ข้า ‘พลาดมือ’ ฆ่าเขา ข้าก็ไม่ต้องรู้สึกผิดหรือคาใจ”
ซูอินรู้ดีว่าในโลกบำเพ็ญเซียน ผู้แข็งแกร่งต่างหากที่เป็นฝ่ายกำหนดกฎ
ในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กแบบนี้ สิ่งที่ไม่ควรทำที่สุดคือรีรอหรือใจอ่อน
แต่ในใจซูอินเองก็มีกฎอยู่ข้อหนึ่ง