กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อ้อมกอด
ซูอินขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเส้าวั่งอีกครั้งแวบหนึ่ง
ใบหน้าของเขาหล่อเหลาได้รูป ดวงตาสะท้อนแสงไฟวิญญาณที่กำลังลุกไหว
ยามที่เขาก้มลงมองนาง แววตานั้นดูราวกับแสงยามเช้าที่ส่องขึ้นเหนือเทือกเขาอันกว้างใหญ่ อ่อนโยนจนชวนให้ใจสั่นไหว
“กอดเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
ซูอินรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง เขาไม่ใช่เด็กทารกเสียหน่อย อยู่ ๆ ถึงกับเอ่ยปากขอให้คนอื่นกอดได้ด้วยหรือ?
ศิษย์พี่คนนี้คงไม่ได้โดนประตูหนีบหัวจนสติปัญญาถดถอย กลายเป็นพอ ๆ กับเจ้าลูกหมาป่าน้อยหรอกนะ?
แต่สายตาของเขากลับจริงจังมาก ดูเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ที่กำลังอ้อนขอให้แม่กอดไม่มีผิด
ซูอินสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วตั้งเงื่อนไขข้อหนึ่งขึ้นมา
“ถ้าศิษย์พี่กลับเป็นร่างจริง ข้าก็ไม่ขัดข้องที่จะกอดสักครั้ง”