กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รุกคืบอีกนิด
เส้าวั่งเดินฝ่าผู้คนนับไม่ถ้วน ดวงตาที่เคยมืดหม่นพลันมีประกายขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนนี้เขาอยากให้แสงไฟเรียงต่อกันเป็นบันได ให้ฝูงชนที่แน่นขนัดมืดฟ้ามัวดินกลายเป็นสะพานพาไปหานาง
พอเห็นเขาเดินมา รูม่านตาของซูอินก็ดูเหมือนจะหดลงเล็กน้อย
นางรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
'เส้าวั่งตามมาถูกได้ยังไง?'
'หรือว่าเขาเดินตามพวกเรามาตลอด?'
เห็นเพียงเส้าวั่งเดินมาหยุดข้างซูอิน เขากำกล่องผ้าไหมทรงยาวในมือแน่นไปหน่อย ส่วนฝ่ามือก็เริ่มร้อนขึ้นมานิด ๆ
แม้จะรู้ว่าศิษย์น้องหญิงน่าจะปฏิเสธปิ่นปักผมเล่มนี้ แต่เขาก็ตั้งตารออยากเห็นสีหน้าของนางตอนที่ได้เห็นมัน
“ศิษย์น้องหญิง”