กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
ตงฟางอวิ๋นฉือคลึงอุ้งเท้าเล็ก ๆ ของหมิงเยว่ ความเศร้าในดวงตาค่อย ๆ จางลง แทนที่ด้วยแววอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็มองภาพเหมือนที่ช่างวาดวาดเสร็จแล้วอยู่นานแสนนาน
ราวกับอยากจดจำหน้าตาของนางให้ฝังลึกในใจ ต่อให้เวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน พอหันกลับมามองก็ยังเห็นชัดเจนเหมือนเดิม
แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจอย่างชัดเจน ยิ่งภาพของหญิงในใจชัดเจนอยู่ในหัวมากเท่าไร เขาก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
คนจากไปแล้ว
เหลือไว้เพียงความอาลัย
ด้านนอกห้องยังมีเสียงเพลงและการร่ายรำ ผู้คนกำลังดื่มด่ำกับความสำราญ แต่ทุกอย่างตอนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย
“หมิงเยว่ ถ้าตอนนั้นคนที่ตายเป็นข้าก็คงดี”