เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ป่วยหรือไง?
น้ำเสียงของตงฟางอวิ๋นฉือเย็นชามาก เย็นเยียบราวกับแสงจันทร์สีขาวซีดที่ส่องผ่านกรอบหน้าต่างในค่ำคืนอันเงียบเหงา
ดูเหมือนเขาจะไม่รู้ตัวเลยว่ามือที่กำลังลูบแมวขาวออกแรงหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องเหมียวเบา ๆ ถึงเพิ่งรู้ตัวและรีบชักมือกลับ
บรรยากาศพลันอึมครึมขึ้นมา ซูอินเห็น 'ตัวเอง' ยกจอกทองคำบนโต๊ะขึ้นมาดื่มจนหมดในรวดเดียว
เหล้าร้อน ๆ ไหลลงคอ แต่แทนที่จะทำให้รู้สึกอบอุ่น กลับยิ่งทำให้ความเศร้าถาโถมเข้ามาในใจ สุดท้ายจึงได้แต่ถอนหายใจออกมา
ซูอินได้ยิน 'ตัวเอง' พูดว่า “เรื่องมันผ่านไปแล้ว”
“คนเราต้องมองไปข้างหน้า”
“เจ้าเดินออกมาได้แล้ว แต่ข้าล่ะ?”
ตงฟางอวิ๋นฉือพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ท่ามกลางความเงียบรอบตัว กลับชัดเจนราวกับเสียงที่ดังก้องอยู่ในใจ