กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
น้ำค้างขาวในคืนสารท
ทันทีที่พูดจบ ไม่ใช่แค่ซูอินที่ชะงักไป แม้แต่หมิงเยว่ก็ยังอึ้งไปด้วย
ใบหน้าของหมิงเยว่เริ่มซีดลงเรื่อย ๆ มือที่จับแขนเสื้อซูอินอยู่ก็สั่นน้อย ๆ
ซูอินก้มมองมือที่สั่นของหมิงเยว่ ก่อนแววตาจะเย็นชาลงในชั่วพริบตา
เป็นความเย็นเยียบราวกับลมหนาวจัดที่พัดจนกิ่งไม้แห้งหักลง
ซูอินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สหายร่วมวิถีตงฟาง ระวังคำพูดด้วย”
พูดจบ นางก็ส่งพลังปราณโจมตีข้อมือของตงฟางอวิ๋นฉือจากระยะไกล
แสงทองวาบผ่าน แรงที่อีกฝ่ายใช้จับมือจึงคลายลงเล็กน้อย หมิงเยว่เองก็ได้สติ รีบชักมือกลับทันที
จากนั้นซูอินก็จูงหมิงเยว่เดินออกไป
ระหว่างทาง หมิงเยว่ไม่พูดอะไรอีกเลย หางตาแดงก่ำ ใบหน้าก็แดงเรื่อ นางไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา ยิ่งไม่กล้าสบตาซูอินเข้าไปใหญ่