กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายใยที่ค่อย ๆ ก่อตัว
ซูอินลูบแมวขาวในอ้อมแขนเบา ๆ ปลอบมันว่า “ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่นี่”
ระบบขอไปทีรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองจับจุดอ่อนของโฮสต์ได้แล้ว
นอกจากจะชอบอะไรนุ่มฟูแล้ว ซูอินยังชอบฟังคำพูดจริตจะก้านแบบนี้มากด้วย
พอเอาสองอย่างมารวมกัน ก็โดนใจซูอินเข้าเต็ม ๆ
เส้าวั่งแยกเขี้ยวใส่แมวขาวทีหนึ่ง แมวขาวก็สะดุ้งอีก แล้วพูดจาออดอ้อนจริตจัดกว่าเดิม
“เสี่ยวอิน มีหมาป่าอยู่ตรงนี้ได้ยังไงน่ะ มันจะกินฉันไหม ดูสายตามันสิ น่า~กลัว~จัง~”
คำว่า “น่ากลัวจัง” ท้ายประโยคถูกลากเสียงยาว ราวกับกลัวสุดขีดจริง ๆ
ที่จริงหมิงเยว่ไม่ได้กลัวเลย นางแค่รู้สึกว่าอยู่ข้างซูอินแล้วจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น