กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตงฟางอวิ๋นฉือ
ซูอินค่อย ๆ หันหน้าไป แล้วก็สบเข้ากับดวงตาสีแดงคล้ำของเส้าวั่งพอดี
แววตาของเขาดูไม่ใส่ใจ แถมยังออกจะเกียจคร้านนิด ๆ
แต่พอมองตาคู่นั้น ใคร ๆ ก็อดนึกถึงการฆ่าฟันกับเลือดสดไม่ได้
แล้วก็อดนึกถึงศิษย์พี่สามที่ดูเป็นคนเป็นผู้ตรงหน้าขึ้นมาไม่ได้
แท้จริงแล้วเขาคือหมาป่าร้ายที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา
โชคดีที่ซูอินไม่ใช่คนขี้กลัว ถึงอย่างไรนอกจากความกระอักกระอ่วนแล้วก็ไม่มีอะไรทำให้เธอกลัวได้อยู่แล้ว จะให้กลัวหมาป่าสักตัวก็ยิ่งไม่ใช่
“ไม่มีอะไรหรอก ศิษย์พี่เข้าไปก่อนเลย”
พูดจบ เธอก็เงยหน้ามองป้ายชื่อหอเมาสวรรค์ ใบหน้าด้านข้างงดงามราวภาพวาด มองแล้วสบายตา