กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 พวกคุณชอบดูงิ้วไหม
สายลมกรรโชกแรง วันวสันต์งดงามดั่งภาพวาด
ยามที่หลินโม่จากไป ซูจิ่งฮ่าวยังไม่เลิกว่าราชการ
เขาสะพายสัมภาระเรียบง่าย สวมอาภรณ์ผ้าแพรริ้วแสงสีดำสนิท ถือกอบกระบี่ยาวไว้ในมือ รวบผมดำขลับขึ้นสูง สง่างามโดดเด่นเปี่ยมเสน่ห์ ก้าวย่างผึ่งผายฉับไวจากไป
เงาร่างเดียวดายไม่มีแม้แต่ความลังเลที่จะเหลียวหลังกลับไปมอง มีเพียงฝีเท้าที่ก้าวไวปานสายลม กำลังภายในที่พลิ้วไหวแผ่วเบาปัดเป่าแสงอรุณยามเฉินให้กระจายออก เหยียบย่ำม่านหมอกบางตาอันเลือนรางยามเช้าตรู่จนแหลกสลาย จังหวะก้าวเสียดสีกับพื้นผิวก่อเกิดเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน