เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 159 เข้าสู่จวนตระกูลเซี่ยง
ส่วนอีกด้านหนึ่ง กลางดึกสงัด หลินโม่และซูจิ่งฮ่าวเหยียบย่ำความมืดมิดเดินทางกลับสู่พระราชวัง
เวลาใกล้เข้าสู่ยามจื่อ ทั้งสองรีบรุดมุ่งหน้าไปยังตำหนักราตรีนิรันดร์
หลินโม่จูงมือซูจิ่งฮ่าว ย่างก้าวเข้าสู่ตำหนักบรรทม ทั้งสองถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ถอดเสื้อคลุมตัวนอกเปลี่ยนเป็นฉลองพระองค์นอน ล้มตัวลงนอนบนตั่งนอน สอดประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกัน รอคอยเสียงตีบอกยามจื่อดังขึ้น
ยามเสียงตีบอกยามดังขึ้น ความเจ็บปวดอันคุ้นเคยก็ถาโถมซัดสาดเข้ามา หลินโม่ขมวดคิ้วแน่น ทว่าซูจิ่งฮ่าวที่อยู่ข้างกายกลับส่งเสียง “เอ๊ะ” ออกมาอย่างประหลาดใจ
หลินโม่เอียงศีรษะมองไป “เป็นอะไรไป”
ซูจิ่งฮ่าวมีสีหน้างุนงง แฝงด้วยความสงสัย “อาโม่ วันนี้ฉันไม่เจ็บเลย”
“อะไรกัน” หลินโม่ลุกขึ้นมานั่งด้วยความยินดีระคนประหลาดใจ “นายบอกว่าตอนนี้นายไม่เจ็บงั้นเหรอ”