กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 สิ้นหวัง
หลิงปัวและหลิงจิ่วใบหน้าไร้สีเลือด แววตาหม่นแสง
คำพูดของหัวหน้าสำนักแพทย์หลวงโจวเปรียบเสมือนตะปูแหลมคม ตอกลงไปในใจของหลิงปัวและหลิงจิ่วทีละคำ เพียงไม่กี่คำ ก็ทำให้ทั้งสองขยับไปไหนไม่ได้
กาลเวลาผ่านไป
ซึมเข้าสู่กระดูกและเส้นเลือด
กัดกินหัวใจและปอด
เวลาไม่แน่นอน
ทุกคำพูดทำเอาหลิงปัวและหลิงจิ่วแทบหายใจไม่ออก ความสิ้นหวังราวกับเหล็กเย็นเยียบกดทับลงบนหัวใจของทั้งสองอย่างหนักอึ้ง
ในชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งห้องทรงพระอักษรตกอยู่ในความเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงหายใจหนักๆ ของคนไม่กี่คน เป็นจังหวะที่ยากลำบากอย่างยิ่ง