กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 138 โรคยากแท้หยั่งถึง
หลิงปัวเหงื่อกาฬแตกพลั่ก แผ่นหลังเปียกชุ่มไปหมด พอมองคนที่นอนสะลึมสะลืออยู่ข้างตั่งนอน ก็พลิกตัวเข้าไปกอดแน่นไว้ในอกทันที
หลิงจิ่วตกใจในคราแรก จากนั้นจึงเข้าใจ ยกแขนโอบกอดกลับไป ถึงได้พบว่าแผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ
“ฝันร้ายเหรอ” หลิงจิ่วตบหลังเขาเบา ๆ ผ่อนเสียงลงเพื่อปลอบประโลม “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร แค่ฝันไป มันเป็นแค่ฝันเท่านั้น”
หัวใจของหลิงปัวเต้นรัวจนแทบจะควบคุมลมหายใจไม่อยู่ สองแขนรัดแน่นตรึงร่างอันอบอุ่นแนบชิดในอ้อมอกไว้ สัมผัสถึงอุณหภูมิของเขาอย่างแท้จริง ยื่นมือไปจับฝ่ามือของเขา ปลายนิ้วที่ชุ่มเหงื่อเย็นลูบไล้เส้นลายมือของเขาอย่างละเอียด แล้ววางข้อนิ้วทาบลงบนชีพจรของเขาอีกครั้ง