กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 อาณาเขตความฝัน
“นายพูดความจริงกับฉันมา คืนนี้นายรู้สึกไม่สบายตรงไหนใช่ไหม” หลิงปัวเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ทำไมฉันมองดูแล้วสีหน้านายถึงดูไม่ค่อยดีเลย”
หลิงจิ่วยกถาดขึ้นมา พลางหยิบผ้าขี้ริ้วที่ใช้แล้วติดมือไปด้วย “ไม่มีตรงไหนไม่สบายสักหน่อย ถ้ามีแล้วฉันจะไม่บอกนายเหรอ อย่าคิดฟุ้งซ่านไปเลย ฉันเป็นคนฝึกยุทธ ร่างกายตัวเองจะเป็นยังไงจะไม่รู้ได้ยังไงกัน”
หลิงปัวเห็นฝีเท้าของเขาเบาสบายมั่นคงดังเดิม ยกของเดินออกไปอย่างนิ่งสนิท ในใจก็พลันผุดความลังเลสงสัย หรือว่าตนจะคิดมากไปเอง
ร่างกายทั้งเมื่อยล้าและหนักอึ้ง หลิงปัวจึงไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากบัวลอยเหล้าหมักตกถึงท้อง ความง่วงงุนก็หอบเอาความอ่อนเพลียอันแสนนุ่มนวลเข้าจู่โจมหัวใจ