กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ที่พำนักทั้งเช้าค่ำ
ตอนที่หลินโม่ฟื้นขึ้นมา เขาก็นอนอยู่บนตั่งนอนในที่พักของตนเองแล้ว เขาขยับดิ้นเล็กน้อย ความเจ็บปวดรุนแรงดุจระเบิดจากแผ่นหลังพลันถาโถมเข้าครอบงำมโนจิต จนหลุดปากร้องออกมา “ให้ตายสิ! เจ็บ เจ็บ เจ็บ!”
“อย่าขยับ” เสียงของซูจิ่งฮ่าวดังขึ้นข้างกายเขาอย่างทุ้มต่ำ
บ้าจริง เขาอยู่ข้าง ๆ นี่เอง! ไม่กลับตำหนักบรรทมของตัวเอง แล้วมาทำอะไรที่นี่! มาดูฉันถูกตีจนเละหรือไง! มาดูผลงานดี ๆ ของตัวเองหรือไง!
หลินโม่รู้สึกน้อยใจอย่างที่สุด อายุสามสิบแล้วแท้ ๆ แต่กลับถูกกดลงตีจนสลบต่อหน้าผู้คนมากมาย นี่มันทุกข์ทรมานบ้าบออะไรกัน ความเจ็บแปลบจากแผ่นหลังซัดกระหน่ำตามจังหวะหายใจเป็นระลอก ๆ จนน้ำตาตามสัญชาตญาณเอ่อล้นขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่