เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 เติมฟัน กุญแจสมบูรณ์
หลังโพรงมีชีวิตด้านหลังรหัสที่เจ็ดถูกล็อกย้อนกลับ ลมหายใจของทุกคนในห้องแผงวงจรก็ผ่อนเบาลงไปครึ่งจังหวะ
ไม่ใช่ความโล่งอก
หากแต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าครึ่งจังหวะนี้ไม่อาจปล่อยวางลงได้
บนแผงควบคุมรอง หนวดสัมผัสจากช่องที่ถูกเข็มย้อนกลับเกี่ยวคล้องเอาไว้ยังคงสั่นระริกเบา ๆ ราวกับเส้นเอ็นที่ถูกลากขึ้นมาบนฝั่งแล้วทว่ายังไม่สิ้นลมหายใจโดยสมบูรณ์
ทุกครั้งที่มันสั่นสะท้าน พื้นที่เงาพร่าเลือนของโพรงมีชีวิตด้านหลังรหัสที่เจ็ดก็จะหดเกร็งตามเบา ๆ ราวกับบางสิ่งที่บาดเจ็บอยู่ฝั่งโน้นกำลังค่อย ๆ หุบปิด หยั่งเชิง และฝืนดันออกมาด้านนอกอย่างไม่ยินยอมอยู่หลังช่อง
หนิงหลานจ้องเขม็งไปยังพื้นที่เงานั้น ดวงตาแดงก่ำ
"ตอนนี้คือช่วงที่มันเจ็บที่สุดค่ะ"
"เจ็บแล้วมีประโยชน์อะไร?" โจวเจิ้นขมวดคิ้ว "ใช่ว่าเราจะเชือดมันข้ามช่องไปได้จริง ๆ เสียหน่อย"
"เชือดไม่ได้ แต่เราฉวยจังหวะตอนมันเจ็บลองเสียบกุญแจเข้าไปได้ค่ะ" หนิงหลานเงยหน้าขวับขึ้นมองกู้หลินชวน "ถ้าไม่ลองตอนนี้ พอมันฟื้นตัวกลับมา มันอาจจะไม่เดินตามจังหวะ 'สั่นสามครั้งแล้วหยุดหนึ่งครั้ง' ที่เราเพิ่งเค้นออกมาได้แล้วนะคะ"