เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ชิงป้ายจากหลังหน้าต่าง
หลังเส้นสีขาวบาง ๆ ตรงปากทางเข้าโถงทางเดินวกกลับตรึงนิ่งเอาไว้ได้ ลวดลายสีขาวของช่วงเขตควบคุมที่สองแห่งบ่อไหลย้อนกลับก็ไม่ได้ถอยร่นออกไปในทันที ตรงกันข้าม ราวกับลมหายใจที่กดแนบอยู่ตรงลำคอ มันค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปด้านในทีละนิ้วตามแนวผนังโถงทางเดิน
หนิงหลานจ้องเขม็งไปยังสัญญาณสะท้อนของโถงทางเดินย่อยที่ยังคงสั่นระริกอยู่บนแผงควบคุมรอง ขมับทั้งสองข้างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ
"ไฟแจ้งเตือนหน้าต่างสังเกตการณ์ยังไม่ลดลงค่ะ ยังค้างอยู่ที่สองขีดครึ่ง"
"ไอ้สามตัวนั่นยังไม่ยอมไปไหน"
น้ำเสียงของช่างเฝิงแหบพร่า "ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่ไปไหนครับ แต่พวกมันยังคงแนบติดอยู่หลังหน้าต่างรอจังหวะอยู่ เมื่อกี้พวกมันถูกแนวปิดผนึกชั่วคราวดันถอยไปได้เฮือกหนึ่งก็จริง แต่ในเมื่อโถงทางเดินย่อยนี้ถูกผนวกรวมเข้าสู่การสแกนตรวจตราของเราแล้ว พวกมันก็ต้องรู้เหมือนกันว่าฝั่งนี้กำลังเคลื่อนไหวอยู่"
ลู่เฟิงเคาะสันใบมีดเบา ๆ ลงบนฝ่ามือ เกิดเสียงโลหะกระทบกันแผ่วเบาอย่างยิ่ง
"ก็ให้พวกมันรู้ไป ยิ่งพวกมันรู้มากเท่าไร หน้าต่างบานนี้ก็ยิ่งมีค่ามากเท่านั้น"
"มีค่าไม่ได้แปลว่าจะเอาออกมาง่าย ๆ" ถังเซียวเอ่ยพลางจ้องมองโถงทางเดินแห่งนั้น น้ำเสียงเย็นชาและมั่นคง "ข้างในมีทั้งตะขอสะดุด แผ่นกระดานเดือยกระดูก แล้วก็ไอ้สามตัวหลังหน้าต่างที่ทั้งมองเห็นและได้ยิน การบุ่มบ่ามพุ่งเข้าไปมีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้ง"