เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 สายหลักเป็นของฉัน
"กึ่งลำดับแค่แปลว่ามันขัดค้างอยู่ ไม่ได้แปลว่ามันนิ่งเสถียรแล้ว!"
ช่างเฝิงแทบจะตะโกนลั่น
เบื้องล่างในบ่อไหลย้อนกลับ ประตูเก่าที่ถูกฝืนล็อกค้างไว้ในสถานะ "กึ่งลำดับ" ยังคงสั่นระริกเบา ๆ จุดแสงสีขาวริบหรี่ตรงใจกลางนั้นยังไม่ดับมอดลงไปเสียทีเดียว ตรงกันข้าม ราวกับมีบางสิ่งจากส่วนลึกกว่าคอยค้ำจุนเอาไว้ มันจึงเต้นเป็นจังหวะ—หดเข้าและแผ่ขยายออก—แผ่กลิ่นอายชีวิตอันเย็นยะเยือกออกมา ราวเหล็กเก่าโดยรอบแท่นกันชนส่งแรงสั่นสะเทือนละเอียดยิบต่อเนื่องไม่หยุด และลวดลายลำดับสีขาวอมฟ้าที่หลงเหลืออยู่บนผนังบ่อก็กะพริบวูบวาบ ดูราวกับพร้อมจะดีดตีกลับได้ทุกเมื่อ
ขณะถูกถังเซียวกดคมมีดจ่อลำคอไว้ หลัวขุยกลับค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น แสยะยิ้มทั้งที่ในปากเต็มไปด้วยเลือด
"กู้หลินชวน แกคิดว่าตัวเองชนะแล้วงั้นเหรอ?"
"กึ่งลำดับคือสถานะที่อำมหิตที่สุด ถอยก็ไม่ได้ เปิดก็ไม่ได้ แรงดันตีกลับด้านในประตูจะเขมือบแท่นกันชนก่อน แล้วค่อยทะลักย้อนกลับไปตามสายหลัก ช่วงเขตขยายที่แกเพิ่งตั้งขึ้นตรงปากทางทิศใต้นั่น—ทันทีที่แรงดันตีกลับนี้กัดเข้าไป สถานีทั้งแห่งของแกก็จะสั่นคลอนตามไปด้วย"
สีหน้าของหนิงหลานเปลี่ยนไปในพริบตา เธอพุ่งไปข้างประตูเพื่อดูลวดลายลำดับที่กะพริบแปรปรวนอย่างหนัก ปลายนิ้วสั่นเทา "เขาพูดถูกค่ะ กึ่งลำดับคือสถานะที่อันตรายที่สุด มันต้านไว้ได้แค่ช่วงสั้น ๆ แต่ทันทีที่แรงดันตีกลับสะสมจนเต็มพิกัด มันจะไม่เปิดประตูตรง ๆ—แต่มันจะดันย้อนกลับไปตามวงจรหลัก"
"ดันไปที่ไหน?" ลู่เฟิงถาม