เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55 สายใต้ ตั้งแนวเขต
ยามกู้หลินชวนกับพวกหอบจานชดเชยกลับถึงสถานีเสบียง วงแสงแนวเขตสีขาวเย็นเยียบตรงทางเข้ายังคงกดตรึงเส้นระยะสามก้าวเอาไว้อย่างมั่นคง และกระทั่งตัวอักษรบนป้ายกฎก็สว่างชัดขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
หลินเสี่ยวม่านวิ่งปราดเข้ามาเป็นคนแรก สายตาจับจ้องไปที่กู้หลินชวนก่อนเป็นอันดับแรก ครั้นเห็นว่าเขาปลอดภัยดี เธอก็เหลือบไปเห็นจานโลหะสีดำเปรอะโคลนในมือลู่เฟิงทันที น้ำเสียงสูงขึ้นอีกระดับ "เอากลับมาได้แล้วเหรอ?"
"เอากลับมาแล้ว" กู้หลินชวนวางจานลงบนโต๊ะเคาน์เตอร์หน้าร้าน "ช่วงปากทางทิศใต้นั่นนิ่งลงชั่วคราวแล้ว"
สิ้นคำพูดนี้ ลมหายใจของหลายคนในสถานีก็พลันหนักหน่วงขึ้น
การตรึงปากทางทิศใต้ให้นิ่งได้หมายความว่าสถานีเสบียงไม่ได้เป็นเพียงแค่การเฝ้าที่ดินผืนจ้อยหน้าประตูของตัวเองอีกต่อไป แต่ได้ยื่นมือขยายออกไปสู่ภายนอกอย่างแท้จริงแล้ว สำหรับกลุ่มคนที่เพิ่งคลานหนีตายกลับมาจากปากเหวของคลื่นเถ้าถ่านและฝูงซากศพ นี่ไม่ใช่แค่ข่าวดี แต่มันเหมือนลมหายใจเฮือกหนึ่งที่ทำให้ในอกร้อนผ่าวขึ้นมา
หนิงหลานแทบจะพุ่งถลามาอยู่หน้าโต๊ะ เธอวางมือทั้งสองข้างกดลงบนจานชดเชย ปลายนิ้วไล้สำรวจไปทีละนิ้วตามหมายเลขประจำเครื่องเก่าด้านหลังจาน ยิ่งเพ่งมองใกล้เท่าไร สีหน้าของเธอก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้นเท่านั้น
เฉินต้วนอดเอ่ยถามไม่ได้ "มีปัญหาเหรอครับ?"