เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 เพลิงแนวเขต ปิดล้อม
"อย่าแตะมัน!"
หนิงหลานแทบจะพุ่งถลาไปข้างหน้าพร้อมตะโกนลั่น
หลังจากวางกระบอกขนย้ายลงบนโครงเหล็กแล้ว สลักกันชนชั้นแรกก็ดีดเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ และวงเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวละเอียดก็พลันปรากฏขึ้นตามขอบนอกของกระบอกทันที ราวกับไอเย็นกำลังซึมรั่วออกมาทีละนิดตามรอยต่อโลหะ
เฉินต้วนยื่นมือออกไปหมายจะกดตัวล็อกกลับตามสัญชาตญาณ ทว่ายังไม่ทันที่มือจะยื่นไปถึงครึ่งทาง กู้หลินชวนก็คว้าข้อมือเขาเอาไว้ได้เสียก่อน
"ว่ามา" กู้หลินชวนเอ่ยพลางจ้องมองหนิงหลาน
ใบหน้าของหนิงหลานซีดเผือด ลมหายใจสั่นระริกด้วยความร้อนรน "มันไม่ได้พังค่ะ แต่มันกำลังจดจำเส้นทาง แกนความเย็นเพิ่งต่อลัดวงจรเข้ากับโหนดเก่าทางฝั่งตะวันตกไป แล้วแนวเขตก็จับสัญญาณวงจรของมันได้แล้ว ตอนนี้พอมันเข้ามาในห้องแผงวงจร วงจรด้านในสถานีกับแนวเขตด้านนอกก็เลยกำลังแข่งกันสร้างวงจรปิด ถ้าใครไปแตะมั่วซั่วจนชั้นกันชนพังลงมา แผงวงจรจะไหม้พังก่อน แล้วห้องนี้ทั้งห้องก็จะพินาศหมด"
กู้หลินชวนถามตรงประเด็นยิ่งกว่าเดิม "ยังต่อได้ไหม?"
"ได้ค่ะ แต่จะค่อย ๆ ทำตามแผนเดิมไม่ได้แล้ว" หนิงหลานกัดฟันตอบ "ตอนนี้ถ้าไม่รีบเสริมระบบกันชนด้วยมือชุดที่สองเข้าไปทันทีเพื่อฝืนบังคับมันเข้าโครงกั้นแยก ก็ต้องหอบมันกลับออกไปข้างนอกแล้วปล่อยให้มันเสียเสถียรภาพไปโดยสิ้นเชิง"
เฉินต้วนสบถออกมา "หอบออกไปก็เท่ากับฆ่าตัวตาย! เมื่อกี้สลักนั่นมันดีดเปิดออกเองแล้ว ถ้ายื้อไปอีกไม่กี่นาที คงไม่มีใครถือไอ้นี่ไหวแน่!"