เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 ห้องแตก แหวกทางรอด
วินาทีที่รอยร้าวนั้นไต่ลามขึ้นบนกระจก อากาศทั่วทั้งห้องกันชนก็ราวกับถูกแช่แข็งลงอย่างฉับพลันและหนักอึ้ง
ไม่ใช่ความหนาวเย็น
แต่มันคือความตาย
ใครก็ดูออกว่านี่ไม่ใช่รอยร้าวของกระจกธรรมดา หากแต่เป็นความเสียเสถียรภาพที่มีความหมายอย่างแท้จริงครั้งแรกระหว่างห้องชั้นในกับห้องกันชน หลังจากระบบกดสยบหยุดทำงานลง
เส้นสีขาวเรียวบางนั้นค่อย ๆ คืบคลานแผ่ออกด้านนอกจากจุดกึ่งกลาง ราวกับรอยต่อกระดูกที่เลื้อยเคลื่อนไปอย่างเงียบงัน ยิ่งจ้องมองนานเท่าไรก็ยิ่งชวนขนหัวลุกซู่
และเบื้องหลังรอยร้าว เงาสีเทาที่แนบชิดอยู่ใกล้ที่สุดก็ค่อย ๆ ดันใบหน้าทั้งใบเข้ามาจนชิดทีละนิดในที่สุด
จะเรียกว่าใบหน้าก็แทบไม่เหลือเค้าโครงความเป็นมนุษย์แล้ว
ผิวหนังและเนื้อเยื่อของมันล้วนถูกอุณหภูมิต่ำอันยาวนานและคลื่นเถ้าถ่านแปรสภาพจนกลายเป็นสีขาวอมเทา ดั้งจมูกยุบหายไปครึ่งหนึ่ง ทว่ามุมปากทั้งสองข้างกลับฉีกกว้างอย่างยิ่ง—ราวกับมันอ้าปากคำรามกว้างมากเกินไปท่ามกลางสภาพอากาศเย็นจัด จนฉีกขาดออกเป็นขอบแผลม้วนปลิ้นออกไปด้านนอกสองข้าง
ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดก็ยังคงเป็นดวงตาข้างนั้น