กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 ชิงคนมาจากหลังประตู
ดวงตาสีขาวซีดคู่นั้นสว่างวาบขึ้น ลมหายใจของคนทั้งหกในช่องซ่อมบำรุงสะดุดกึกไปแทบจะพร้อมกัน
ไฟสีแดงด้านล่างโถงทางเดินรองยังคงกะพริบไม่เป็นจังหวะ ประตูกั้นแยกเลื่อนเปิดแยกออกไปทั้งสองข้างพร้อมเสียงดัง "แกรก ๆ" สายหมอกเย็นที่พวยพุ่งออกมาจากช่องประตูซัดกระแทกร่างที่ค้ำยันตัวเองอยู่กับกรอบประตูจนโงนเงนจวนเจียนจะล้ม
เขาเป็นคนจริง ๆ
ไม่ใช่เสียงประกาศ ไม่ใช่เสียงแว่วหลอน และไม่ใช่ตัวผีบ้าอะไรที่ลุกขึ้นยืนจากหลังประตู
เพราะได้ยินความเคลื่อนไหวด้านบน เขาจึงฝืนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ปากเต็มไปด้วยเลือด ก่อนจะเค้นถ้อยคำออกมาสองคำ
"อย่า... เปิด..."
เสียงนั้นแหบพร่าเกินไปจนแทบไม่ได้ยิน
ทว่ากู้หลินชวนเข้าใจ
นั่นไม่ใช่ "อย่าเปิดประตู"