เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 ร้านสะดวกซื้อแห่งเดียวที่ยังมีแสงไฟในเขตคลื่นเถ้าถ่าน
"รีบปิดประตูเร็ว! เร็วเข้า——"
ลำคอของกู้หลินชวนแหบแห้งจากการตะโกน เสียงถูกสายลมหอบกลืนจนแตกพร่าไปตรงหัวมุมถนนที่คละคลุ้งด้วยหมอกเถ้าถ่าน
วินาทีถัดมา ประตูเหล็กม้วนด้านหลังก็กระแทกลงมาดังสนั่น ตัดขาดความหวังสุดท้ายของเขาจนสิ้นซาก
คนไม่กี่คนด้านในมองผ่านกระจกเปรอะคราบออกมาด้วยสายตาตื่นตระหนกทว่าเย็นชา ริมฝีปากของใครคนหนึ่งขยับราวกับเอ่ยคำขอโทษ แต่มือกลับกดตัวล็อกประตูไว้แน่น ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดให้เลยสักนิด
กู้หลินชวนชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหัวเราะออกมา
ไม่ใช่เสียงหัวเราะด้วยความโกรธ แต่เป็นเสียงหัวเราะเยาะเย็นชาในยามที่ถูกต้อนจนตรอก กระทั่งความโกรธยังดูเกินจำเป็น
สามวันก่อน คลื่นเถ้าถ่านพัดถล่มลงมา ทั้งเมืองไฟฟ้าดับและสัญญาณอินเทอร์เน็ตขาดหาย คนเป็นตามท้องถนนเหลือน้อยลงทุกที ส่วนคนตายกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งที่น่าหวาดผวาอย่างแท้จริงไม่ใช่ซากศพ หากเป็นไอ้ตัวประหลาดที่ลุกกลับขึ้นมาใหม่ท่ามกลางหมอกเถ้าถ่าน—เนื้อหนังเน่าเปื่อย ดวงตาขาวขุ่น ทันทีที่ได้กลิ่นคนเป็นก็พุ่งเข้าใส่ราวกับคนเสียสติ
เดิมทีเขาร่วมเดินทางลงใต้มากับทีมอพยพที่รวมตัวกันเฉพาะกิจ คอยช่วยตรวจนับเสบียง แจกจ่ายอาหาร และคำนวณเส้นทาง ตอนกลางวันคนพวกนี้ยังเอ่ยปากชมอยู่เลยว่าเขาหัวไว ทำงานสุขุมรอบคอบ ทว่าพอถึงวินาทีความเป็นความตายจริง ๆ คนที่สติดีที่สุดกลับมักเป็นคนแรกที่ถูกผลักออกไปรับคมมีดแทน