ตอนที่ 309 ตอนพิเศษ พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

“ช่วยหลีกทางหน่อยครับ เจ้านายต้องนั่งเหมือนกัน”

ตูตูหยุดอยู่หน้าตั่งนุ่ม แขนกลของมันยังพาดผ้าห่มผืนบางที่เพิ่งจัดเรียงเสร็จเอาไว้

เสือดาวทมิฬล่ามรณะเหลือบตาขึ้น มันมองตูตู แล้วก้มมองเบาะรองใต้ร่างตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับไปด้านข้างทีละน้อย

พื้นที่ที่โผล่พ้นออกมายังไม่พอวางหมอนอิงสักครึ่งใบ

ดวงตาอิเล็กทรอนิกส์ของตูตูกะพริบถี่ ๆ แล้วคำนวณใหม่อีกรอบ

“พื้นที่ไม่เพียงพอครับ”

มีมีหดหางกลับเข้ามา

คราวนี้กว้างขึ้นมาหน่อยจริง ๆ แต่มันก็ยื่นกรงเล็บหน้าออกไปอย่างรวดเร็ว ตะปบหมอนนุ่มที่เดิมทีเหลือไว้ให้มู่ชิงชิงเข้ามาไว้ในอ้อมอกตัวเอง

เสี่ยวเสี่ยวจือที่ยืนอยู่บนโต๊ะเตี้ยถึงกับหมวกเห็ดเอียงกะเท่เร่ มันอุตส่าห์ง่วนอยู่นานสองนานกว่าจะเลือกที่ตรงนี้ได้ ติดริมหน้าต่าง มีแสงแดด พอนั่งลงก็มองเห็นของที่มันกับตูตูช่วยกันเตรียมไว้ เจ้านายต้องชอบแน่นอน

ผลปรากฏว่ามีมีดันชอบก่อนเสียแล้ว