เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่ชิงชิงเพิ่งก้าวเข้าประตู ถุงในมือก็ถูกเซี่ยจื่อหยิบเอาไปแล้ว
“เอาชุดนอนมาด้วยใช่ไหม”
“เอามาสิคะ” เธอเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ เงยหน้าขึ้นก็เห็นสวี่จือหว่านเอนพิงอยู่ด้านใน มือยังถือเครื่องดื่มผลไม้ไว้ครึ่งแก้ว เห็นได้ชัดว่ารออยู่พักหนึ่งแล้ว
“คราวนี้ตกลงกันแล้วนะ ห้ามใครกินข้าวเสร็จแล้วชิ่งเด็ดขาด ครั้งก่อนรวมตัวกันครบห้าคน สุดท้ายชิงชิงอยู่นครลาวา พวกเราสี่คนต้องนั่งกินไปมองจอแสงไป ฝั่งเธอยังมีกับข้าวมากกว่าพวกเราตั้งสองอย่างแน่ะ”
มู่ชิงชิงหัวเราะพรวดออกมา “เธอยังจะจำได้อีกเหรอ กับข้าวสองอย่างนั้นตอนหลังฉันก็บอกแล้วไงคะว่าสั่งจากที่ไหน”
“เพราะงั้นคืนนี้ต้องชดเชยให้คุ้ม” สวี่จือหว่านกวักมือเรียกเธอ “มานี่ เว้นที่ไว้ให้เธอแล้ว”
ในห้องนั่งเล่นจัดของกินไว้เรียบร้อยแล้ว หลินอิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งนุ่ม กำลังแกะกล่องติ่มซำที่เพิ่งส่งมาถึง ด้านข้างหร่วนถังมีชุดเปลี่ยนซักวางอยู่หลายชุด คัดสีมาสวยทีเดียว พอเห็นเธอเข้ามา ก็หยิบชุดสีชมพูอ่อนตัวบนสุดขึ้นมาทาบดูทันที
“ชุดนี้เหมาะกับเธอจัง”
มู่ชิงชิงยังคงมองดูเสื้อผ้าอยู่ เซี่ยจื่อก็เข้ามานั่งเบียดข้างเธอแล้ว พลางช่วยถอดเสื้อคลุมบนไหล่ของเธอออกอย่างคล่องมือ
“นั่งก่อน ฉันบอกพวกเธอไปแล้วว่าเธอมาดาวหลักครั้งนี้ ยังไงก็ต้องสละเวลาให้พวกเราสักคืน คุยกับทางเฮยชางเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”