เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฮยชางเปิดภาพทางเข้าค้างไว้บนจอแสง ก่อนจะหันไปเรียกตัวรองผู้บัญชาการเข้ามา เสิ่นเจวี๋ยเองก็เปิดสมุดติดต่อขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ไม่นานนักแต่ละคนต่างก็แยกย้ายกันไปจัดการหน้าที่ของตน
มู่ชิงชิงยังคงนั่งอยู่ข้างโต๊ะ คอยรับฟังสิ่งที่เจ้าหน้าที่ติดตามของสถาบันไกด์รายงาน
“ยังมีอีกหลายท่านที่ติดต่อไม่ได้ ทางสถาบันไกด์เองก็กำลังตามหาอยู่ค่ะ พวกเราไม่กล้าไปถามสภาผู้อาวุโสตรง ๆ เพราะกลัวว่าพวกเขาจะไหวตัวทัน…”
“อย่าเพิ่งไปที่นั่นค่ะ” เธอเอ่ย “ส่งรายชื่อมาให้ฉัน ใครที่ยังติดต่อคู่ครองได้ ก็ขอให้พวกเขาช่วยยืนยันเวลาที่ได้รับข่าวสารครั้งล่าสุด พวกคุณออกมากันได้แล้ว อย่าได้บุ่มบ่ามบุกเข้าไปอีกเลยค่ะ”
เจ้าหน้าที่ติดตามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา “ไกด์มู่คะ หลังจากรับตัวออกมาแล้ว พวกเธอจะได้กลับบ้านไหมคะ?”
มือของมู่ชิงชิงที่กุมเครื่องปลายทางอยู่ชะงักไปเล็กน้อย
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่วัน เรื่องพรรค์นี้ไม่นับเป็นคำถามที่จำเป็นต้องเอ่ยปากถามเสียด้วยซ้ำ
“ได้แน่นอนสิคะ” เธอผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “คนที่อยากกลับบ้านเราก็จะส่งกลับบ้าน ส่วนใครที่กังวลว่าอยู่บนดาวหลักแล้วจะไม่ปลอดภัย จะมาที่นครลาวาก่อนก็ได้ ถึงเวลานั้นค่อยให้พวกเธอเลือกด้วยตัวเองค่ะ”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ จึงมีเสียงตอบรับเบา ๆ ดังกลับมา
หลังสิ้นสุดการสื่อสาร เธอจึงเพิ่มรายชื่อที่เพิ่งได้รับเข้ามาลงไป แล้วเงยหน้าขึ้นมองเฮยชาง