เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทางด้านนั้น จั่วซวี่ไป๋เพิ่งจะวางสายสื่อสารกับตระกูลจั่วเสร็จสิ้น
เมื่อเห็นคนทั้งหลายเดินเข้ามาในห้อง เขาก็หมุนหน้าจอเครื่องปลายทางมาให้ดู บนนั้นปรากฏชื่อชื่อหนึ่งค้างอยู่
จั่วจิ้งหรง
“สภาผู้อาวุโสที่นั่งที่ 12 เขาเป็นลุงลูกพี่ลูกน้องของผม”
มู่ชิงชิงหันไปมองเขา
“ในตอนนั้นที่ตระกูลจั่วสามารถส่งผมไปทำการชำระล้างแบบพิเศษที่สภาผู้อาวุโสได้ สิทธิ์นั้นก็เป็นเขาที่ช่วยแย่งชิงมาให้” น้ำเสียงของจั่วซวี่ไป๋ราบเรียบ ไร้ซึ่งความผันผวนทางอารมณ์มากนัก “วัสดุพิเศษและการจัดเตรียมการรักษาเหล่านั้น ก็ผ่านมือทางฝั่งพวกเขามาโดยตลอด”
เขารู้นานแล้วว่าการชำระล้างที่ว่าเมื่อ 15 ปีก่อนได้ทิ้งอะไรไว้ให้กับตนเอง บัดนี้จะไปซักไซ้ผู้อาวุโสท่านนี้อีกก็เห็นได้ชัดว่าไม่มีความหมาย เพราะสิ่งที่ได้ยินกลับมาก็ยังคงเป็นเพียงคำอธิบายปัดสวะให้พ้นตัวไม่กี่ประโยค
“ผมเพิ่งถามเขาไป เขาบอกว่าแค่มีผู้อาวุโสสองสามท่านเลื่อนระดับแล้วสถานะไม่เสถียร จึงต้องจัดให้มีไกด์มาช่วยปลอบประโลมเพิ่มขึ้น เรื่องอื่น ๆ เขาไม่ยอมเปิดเผยอะไรเลย แต่ว่าเขาพูดเกินมาประโยคหนึ่ง นั่นคือบอกให้ผมดูแลการวิจัยที่นครลาวาให้ดี อย่าสอดมือมายุ่งเรื่องที่ดาวหลัก ตามนิสัยของเขาแล้ว เดิมทีจะไม่พูดความเหล่านี้ออกมากับเรื่องง่าย ๆ แน่”
“ถ้าอย่างนั้น พวกเขายอมรับเรื่องกักตัวคนไว้ไหม?” เฮยชางเอ่ยถาม
“ไม่ครับ เขาแค่บอกว่าในระหว่างช่วงการรักษา ทั้งผู้ป่วยและไกด์ล้วนจำเป็นต้องอยู่ภายใต้การบริหารจัดการร่วมกัน”