เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เป็นเขาจริง ๆ”
สิ้นเสียงของจั่วซวี่ไป๋ คนไม่กี่คนในห้องโดยสารต่างก็เงียบกริบ
เขาขยายความถี่จิตที่เพิ่งได้รับมาอีกครั้ง แล้วนำมาเทียบเคียงคู่กับรหัสที่หลงเหลืออยู่บนตราทหารและบันทึกในแฟ้มข้อมูลเก่า
“ตรงกันทั้งหมด ฮั่วเฉินซิง”
มู่ชิงชิงหันไปมองคนข้างกายโดยไม่รู้ตัว
เรนส์ยังคงกุมมือเธอไว้ เมื่อได้ยินชื่อนี้ นิ้วโป้งของเขาก็ชะงักอยู่ที่ข้างข้อมือเธอ เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะขยับอีกครั้ง
พวกเขาเคยสงสัยมานานแล้ว ทว่าการพาคนมาอยู่ตรงหน้าจริง ๆ และได้เห็นผลการตรวจวัดด้วยตาตนเอง ความรู้สึกนั้นกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ฮั่วเฉินซิงในแฟ้มข้อมูลเก่านั้นสวมเครื่องแบบทหารระดับจอมพล ยืนตัวตรงสง่างาม แต่ร่างกายมหึมาตรงหน้านี้กลับทำได้เพียงหมอบอยู่บนเบาะนุ่ม แม้แต่จะเอียงศีรษะก็ยังกระทบกระเทือนถึงบาดแผล
เฮยชางก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วหยุดลงข้างไหล่ “เมื่อก่อนฉันเคยอ่านบันทึกศึกสงครามของเขา”
เรนส์เอ่ยรับด้วยเสียงแผ่วต่ำประโยคหนึ่ง “ตอนอยู่โรงเรียนนายร้อย ผมจำลองการอพยพในศึกสุดท้ายครั้งนั้นตั้งหลายรอบ”