เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เงาร่างที่กระจัดกระจายเหล่านั้น แท้จริงแล้วก็คือลวดลายสีดำที่ดำรงอยู่ภายในร่างกายของเขามาอย่างยาวนาน คือความเกี่ยวพันที่ไม่เคยคลายออกเลยแม้กระทั่งในยามฝึกฝน อีกทั้งยังเป็นความเงียบสงบเพียงไม่กี่นาทีในวันนั้น ที่ทำให้เขายินยอมก้มศีรษะลงซบเคียงข้างไหล่ของเธอ
เดิมทีเธอคิดว่าแค่นั้นก็เหนื่อยล้ามากแล้ว ทว่าเบื้องหลังของเขากลับยังมีเขตคุ้มภัยอยู่อีกทั้งแห่ง มีคนที่กำลังหลับใหล มีคนที่กำลังดิ้นรน มีคนที่กระทั่งพละกำลังของตัวเองก็ยังรักษาเอาไว้ไม่ได้ ทุกความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ล้วนอาจส่งผ่านมาถึงตัวเขาตามสายใยเชื่อมโยง
“คุณนั่งลงก่อนสิคะ” มู่ชิงชิงรู้ตัวว่าตนเองเริ่มปวดใจกับการเสียสละของเพื่อนร่วมทางคนนี้เสียแล้ว
ชางเช่อชะงักไปครู่หนึ่ง
มู่ชิงชิงยื่นมือไปดึงขอบแขนเสื้อที่ทิ้งตัวลงของเขาเบา ๆ “ยืนคุยมาตั้งนานแล้วนะคะ”