เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ดวงตาสัตว์สีทองเข้มของหมาป่ายักษ์เขี้ยวครามชางเหลียวซึ่งเป็นสีเดียวกับเฮยชางเอาแต่ช้อนมองเธอ มันแสดงออกอย่างสงบเสงี่ยมยิ่งนัก ทว่าหางด้านหลังกลับสะบัดรัวจนแทบมองไม่ทัน สายลมที่พัดม้วนขึ้นมาทำเอาชายกระโปรงของมู่ชิงชิงพลิ้วไหวตามไปด้วย
มู่ชิงชิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
“หางคุณจะบินได้อยู่แล้วนะคะ”
หมาป่ายักษ์เขี้ยวครามชางเหลียวส่งเสียงครางหงิง ๆ แผ่วเบา หางยิ่งสะบัดเร็วขึ้นไปอีก
มู่ชิงชิงย่อตัวลง ทาบมือลงบนหน้าผากกว้างของมัน ชางเหลียวรีบหลับตาลงทันที หัวของมันค่อย ๆ ถูไถเข้ากับกลางฝ่ามือของเธออย่างระมัดระวัง หลายวันมานี้มันถูกเฮยชางกดข่มไว้ในทะเลจิตมาโดยตลอด ในที่สุดก็ได้สัมผัสจากมู่ชิงชิงอีกครั้ง สบายจนลำคอส่งเสียงครางครืดคราดแผ่วต่ำออกมาไม่หยุด
มู่ชิงชิงช่วยบีบนวดใบหูให้มัน แล้วลูบจัดระเบียบขนยาวสีเทาเงินตามแนวลำคอ เธอไม่ได้เปิดปล่อยกลิ่นอายระดับ SS ที่จะกระตุ้นสัญชาตญาณอยากเข้าใกล้ของเซนติเนล ปล่อยออกมาเพียงกลิ่นอายอ่อนโยนอบอุ่นเล็กน้อยเท่านั้น
ชางเหลียวยังคงชอบสัมผัสของเธอเหมือนเคย สายตาของเฮยชางเองก็ไม่เคยละไปจากเธอเช่นกัน
มู่ชิงชิงลูบหมาป่ายักษ์อยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้เงยหน้าขึ้น
“ฉันรู้ค่ะ”