กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่ชิงชิงยืนอยู่ตรงทางเข้าพื้นที่พักผ่อนของเขตทดลองอิสระที่เจ็ด เธอหันกลับไปมองเฮยชางอยู่พักใหญ่
เฮยชางยังคงจัดการการติดต่อสื่อสารอยู่ ดูเหมือนเขาจะรับรู้ได้ถึงสายตาของเธอ จึงเงยหน้าขึ้น “มีอะไรเหรอครับ?”
“คุณไม่เข้ามาเหรอคะ?”
เฮยชางชะงักไปครู่หนึ่ง “จั่วซวี่ไป๋รอคุณอยู่ข้างในครับ”
มู่ชิงชิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนมองเขาอยู่ที่เดิม
เฮยชางคอยเฝ้าอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้เธอที่สุดมาตลอด แต่กลับกั้นด้วยประตูบานหนึ่งเสมอ ตอนที่เธอเลื่อนระดับแล้วควบคุมกลิ่นอายไม่ได้ เขาเคลียร์ทางเดินทั้งหมดจนโล่ง หลังเหตุการณ์นั้นทุกครั้งที่มีการติดต่อสื่อสาร เขาก็รั้งรออยู่ด้านนอกตลอด
ตอนแรกเธอแค่คิดว่าเฮยชางงานยุ่งมาก แต่พอมาคิดทบทวนดูดี ๆ ในตอนนี้ เขากลับเหมือนกำลังหลบหน้าเธออยู่มากกว่า?