เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันที่ออกเดินทาง มู่ชิงชิงตื่นแต่เช้าตรู่ ข้าวของของเธอในเมืองหลวงจักรวรรดิมีไม่มาก เสื้อผ้าที่นำติดตัวมาก็ถูกเรนส์เก็บเข้ากล่องมิติไปแล้ว ที่เหลือส่วนใหญ่เป็นข้อมูลที่ได้รับมาในช่วงเวลานี้ รวมถึงบันทึกสถาบันไกด์ไม่กี่ฉบับที่พวกสวี่จือหว่านส่งมาให้
มู่ชิงชิงวางกระถางหญ้าสมุนไพรกระถางสุดท้ายลงในกล่องรักษาอุณหภูมิ หันกลับไปก็เห็นเรนส์ยังคงตรวจดูสัมภาระของเธออยู่
“ดูไปสามรอบแล้วนะคะ”
เรนส์ไม่เงยหน้าขึ้นมา “ยังไม่ได้พกน้ำยาฟื้นฟู”
“ฉันไม่ได้ใช้นี่นา”
“พกไว้” เขาหยิบออกมาสองหลอดจากกล่องพยาบาลใส่เข้าไป แล้วตรวจดูแหล่งพลังงานของกล่องรักษาอุณหภูมิอีกรอบ มู่ชิงชิงรู้ว่าพูดสู้เขาไม่ได้ จึงกอดเอวเขาจากด้านหลังเสียเลย แก้มแนบลงบนแผ่นหลังของเขา
“มีมี พวกเราจะได้กลับบ้านจริง ๆ แล้วนะ”
การเคลื่อนไหวของเรนส์หยุดชะงักลง เขาหันกลับมาดึงเธอเข้าสู่อ้อมอก ก้มลงจูบเส้นผมของเธอเบา ๆ
“อืม กลับบ้าน”
ยานรบอวกาศทหารที่เฮยชางจัดเตรียมไว้จอดอยู่ที่ท่าเรือทหารวงแหวนรอบนอกเมืองหลวงจักรวรรดิ ที่นี่ห่างไกลจากเขตนครหลวงมาก ส่วนใหญ่เป็นช่องทางบินทหาร แทบไม่มีคนธรรมดาผ่านมา