กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าวันรุ่งขึ้น มู่ชิงชิงตื่นสายมาก พอเธอลืมตาขึ้นมา ก็เหลือเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก่อนถึงเวลาออกเดินทางตามกำหนดการ
เรนส์เก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขานั่งอยู่ข้างเตียง ร่างกายเปลี่ยนกลับไปสวมชุดเกราะรบสีดำที่คล่องตัว หางเสือดำยังคงพันอยู่รอบเอวของมู่ชิงชิง
เมื่อเห็นเธอตื่นแล้ว เขาก็ก้มหน้าลงทันที “ยังทรมานอยู่ไหมครับ?”
เดิมทีู่มู่ชิงชิงยังสะลึมสะลืออยู่บ้าง พอได้ยินประโยคนี้ ความทรงจำเมื่อคืนก็ย้อนกลับมาทั้งหมดในพริบตา แก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอจึงยื่นมือไปปิดปากเรนส์ไว้
“ห้ามถามแล้วนะคะ”
“ครับ ไม่ถามแล้วครับ” รอยยิ้มในแววตาของเรนส์กดเอาไว้ไม่อยู่เลยแม้แต่น้อย เขาก้มหน้าลงจูบกลางฝ่ามือของเธอ ปากของเขาตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ทว่าตอนลุกขึ้นกลับยังคงประคองมู่ชิงชิงอย่างระมัดระวัง กระทั่งรองเท้าก็ยังวางไว้ข้างเท้าเธอ
“ฉันจัดการเองได้ค่ะ”
“อืม” เรนส์ตอบกลับเช่นนี้ แต่มือกลับไม่ปล่อย