เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงปิดประตูห้องเบามาก
เรนส์ยืนอยู่ข้างเตียง นิ่งงันอยู่นานไม่ขยับ
เขาอยากอยู่ต่อแน่นอนอยู่แล้ว
นับตั้งแต่ชั่วพริบตาที่มู่ชิงชิงพูดประโยคนั้นออกมา ในหัวเขาก็เหลือเพียงแค่เธอ ทว่าพอได้เห็นประตูห้องที่ปิดสนิทจริง ๆ เขากลับคลายมือที่ประคองเอวเธอออก ทั้งยังถอยหลังไปครึ่งก้าว
“ชิงชิง” น้ำเสียงของเรนส์แหบพร่าเล็กน้อย “ฉันแปลงร่างเป็นมีมีอยู่เป็นเพื่อนเธอได้นะ”
มู่ชิงชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจความหมายของเขาได้อย่างรวดเร็ว เขากำลังให้โอกาสเธอเปลี่ยนใจ หากแปลงร่างเป็นมีมี คืนนี้ก็แค่กอดเธอนอนเหมือนเมื่อก่อน รอจนตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างก็จะไม่เปลี่ยนแปลงไป
มู่ชิงชิงไม่ได้เดินเข้าไป เธอยืนมองเขาอยู่ที่เดิม
เรนส์อยากจะเข้าใกล้เธอมากอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหางเสือดาวกลับคลายออกจากข้อเท้าของเธอแล้วทอดตกลงด้านหลัง แต่ดวงตาสีแดงเข้มคู่นั้นยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเธอโดยไม่ละสายตาไปแม้แต่น้อย ทว่าร่างกายกลับไม่ขยับไปข้างหน้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว