กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากการเชื่อมต่อขาดลง มู่ชิงชิงก็ลืมตาขึ้น ร่างกายพลันอ่อนยวบลงไปทันที
เรนส์กอดเธอไว้แน่น มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างโอบรอบเอวของเธอ
“ชิงชิง มองผม” เสียงของเขาทุ้มต่ำมาก ทว่าลมหายใจกลับปั่นป่วนเล็กน้อย
มู่ชิงชิงพักหายใจอยู่หลายวินาที จึงค่อยเงยหน้าขึ้น
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ”
สีหน้าของเรนส์ดูแย่มาก เขาทั้งปวดใจและเป็นห่วงเธอจนทนแทบไม่ไหว “คุณก็พูดแบบนี้ทุกที”
“ครั้งนี้ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ แค่ปวดหัวนิดหน่อยเท่านั้น” มู่ชิงชิงยกมือขึ้นแตะลำคอของเขา อยากให้เขาผ่อนคลายลงบ้าง ทว่ากลับยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากขึ้น เรนส์ยังคงไม่ปล่อยเธอ เสือดาวทมิฬล่ามรณะยิ่งสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเรนส์ จึงแนบชิดอยู่ข้างกายคนทั้งสอง สายตาจับจ้องไปที่ชางเช่อตลอดเวลา