กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฮือ ๆ
อู๊วๆ ในลำคอของมีมีส่งเสียงครางหงิงอย่างน่าเวทนา มันพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน แต่ก็เกือบจะล้มพับลงไปอีกรอบ
“อย่าขยับนะมีมี พวกเรามาแล้ว” มู่ชิงชิงรู้สึกเจ็บแปลบในใจ สงสารมันจนทนไม่ไหว เธอรีบพาเสี่ยวเสี่ยวจือวิ่งตรงเข้าไปหาทันที
ในจังหวะนั้นเอง คลื่นแมลงลวงตาสีเลือดอีกระลอกก็ฉีกกระชากเส้นขอบฟ้า พร้อมส่งเสียงกรีดร้องแหลมคมโถมเข้าใส่จุดที่มีมีอยู่อย่างบ้าคลั่ง มีมีรีบหันขวับกลับไปแยกเขี้ยวขู่พร้อมคำรามลั่นอย่างดุร้าย ทว่าร่างอันมหึมาของมันเมื่ออยู่ต่อหน้าฝูงแมลงที่หนาแน่นยั้วเยี้ยกลับดูอ่อนแรงลงทุกที
“เสี่ยวเสี่ยวจือ บัฟพลัง!”