ตอนที่ 37 ห้องทดลองของจั่วซวี่ไป๋

เวลา 8.00 น. ของเช้าวันถัดมา มู่ชิงชิงก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูสถาบันวิจัยแกนกลางพันธุกรรมตรงเวลาอีกครั้ง

นครลาวาในยามเช้าตรู่แฝงไปด้วยความเย็นชาแข็งกระด้างอันเป็นเอกลักษณ์ของกาแล็กซีชายขอบ กำแพงสูงสะท้อนไอแสงเย็นเยียบภายใต้แสงตะวัน มู่ชิงชิงนวดลำคอที่เมื่อยล้าเล็กน้อย ช่วงนี้เธอเล่นกับเสี่ยวเสี่ยวจือในความฝันตลอดเวลา แม้จะเป็นการนอนหลับ แต่ความรู้สึกที่ “ฝันเยอะ” ก็ทำให้เหนื่อยอยู่บ้างเหมือนกัน

“เชิญด้านในค่ะ ไกด์มู่ หมอจั่วกำลังรอคุณอยู่แล้ว” หุ่นยนต์ต้อนรับกะพริบแสงสีเขียว นำทางเธอไปยังห้องทดลองอิสระที่เคยมาเมื่อวาน

ณ ใจกลางห้องทดลอง จั่วซวี่ไป๋เปลี่ยนมาสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่เรียบร้อยไร้ที่ติแล้ว เขายืนหันหลังให้ประตู นิ้วมือเรียวยาวกำลังเลื่อนดึงข้อมูลบนจอโฮโลแกรมอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีดำล้ำลึกหลังเลนส์แว่นคู่นั้นทอดมองมาที่มู่ชิงชิง