ตอนที่ 5 บาดเจ็บ

นิ้วมือของมู่ชิงชิงกดลงบนไหล่ซ้ายของเสือดำอย่างมั่นคง กระแสความร้อนที่แผ่มาจากปลายนิ้วสูงจนน่าตกใจ มันระบายความร้อนออกมาภายนอกอย่างไม่ขาดสาย

เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นของเสือดำที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ในทางเวชศาสตร์สัตว์ป่า การสบตากับสัตว์ดุร้ายที่อยู่ในภาวะเครียดขั้นสูงถือเป็นการยั่วยุที่โง่เขลาอย่างยิ่ง เธอต้องตรึงความสนใจทั้งหมดของตัวเองไว้ที่ผิวหนังตรงหน้าอย่างแน่วแน่

เมื่อมองในระยะประชิดเธอถึงพบว่า นี่ไม่ใช่บาดแผลฉีกกระชากตามปกติ ใต้ผิวหนังและเนื้อที่ปริแตกไม่มีกล้ามเนื้อสีแดงที่เปิดเปิงและกระดูกขาว ทว่าในส่วนลึกกลับมีเส้นสายขนาดเล็กสีดำสนิทราวกับเส้นผมขยับไหวอยู่ราง ๆ พวกมันถักทอสอดประสานกันอย่างหนาแน่นยั้วเยี้ย บิดตัวและวนเวียนอย่างเชื่องช้าเป็นที่สุดราวกับมีชีวิต

ดูแล้วเหมือนสิ่งที่มีชีวิตอย่างแท้จริง