ตอนที่ 4 เรนส์

“จะให้ฉันช่วยดูหน่อยไหมคะ?”

มู่ชิงชิงเห็นว่าเสือดำไม่มีปฏิกิริยาอะไรเพิ่มเติม จึงเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง

ภายในพื้นที่ถิ่นอาศัยอันมืดสลัวมีเพียงเสียงซ่าเบา ๆ ของหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากใบไม้ของพืชไร้ชื่อเป็นครั้งคราว ดวงตารูปผลซิ่งกลมโตคู่นั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว และไม่มีทั้งความช่างเลือกหรือรังเกียจเดียดฉันท์เย่อหยิ่งอย่างที่ไกด์แห่งดวงดาวมักจะมี มู่ชิงชิงนั่งยอง ๆ อยู่บนผืนดินสีดำเปียกชื้นเช่นนั้น จ้องมองไปยังแสงอัคคีสีแดงก่ำไร้รูม่านตาทั้งสองกลุ่มของเขาโดยตรง พลางรอคอยการตอบสนองอย่างอดทน

เรนส์นิ่งเงียบไปเนิ่นนาน

ร่างกายอันใหญ่โตราวกับรถรบโลหะผสมร่างนั้นคล้ายจะแข็งค้างไปในความมืด

เขาไม่ได้ถอยหลัง และไม่ได้ขยับเข้าใกล้ไปมากกว่าเดิม เพียงแต่ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างแน่วแน่ ดวงตาสีแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและความสับสนคู่นั้นจับจ้องไปยังมือข้างที่ถือใบหญ้าของเพศเมียตรงหน้าอย่างแน่นิ่ง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละนิด