เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 แกะรอยกลางทุ่งร้าง 3
โฮ่วเหนี่ยวหยุดฝีเท้าลง พร้อมกับเก็บสุนัขดมกลิ่นกลับเข้าที่ไปพร้อมกัน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เบื้องหน้าคือร่องลึกสายหนึ่ง ยาวหลายลี้ กว้างหลายสิบจั้ง ความลึกก็มีถึงสิบกว่าจั้ง หญ้ารกและพุ่มไม้สูงท่วมหัว ในภูมิประเทศแบบทุ่งร้างอย่างอิ๋นหลิงนั้นไม่ได้พบเห็นบ่อยนัก และในนั้นเขากลับได้กลิ่นอายของอสูรโชยมาจาง ๆ สายหนึ่ง
"ทำไมไม่เดินต่อล่ะ?" เซี่ยงจือเวิ่นพูดด้วยท่าทีเรียบง่ายไม่ถือสา
โฮ่วเหนี่ยวตอบกลับไป "มีอสูรซ่อนตัวอยู่ในนั้น แถมไม่หวังดีด้วย ข้าเกรงว่าสุนัขดมกลิ่นจะเกิดอันตราย จึงเรียกกลับเข้ามาเสียก่อน"
เซี่ยงจือเวิ่นพยักหน้า "อืม ความระแวดระวังนับว่าใช้ได้ รู้จักคิดล่วงหน้าว่าหากเดินต่อไปอาจถูกรุมสกรัม ที่นี่คือหุบเขาเฉาหลง ข้าเหมือนจะเคยมาห้าหกครั้งได้กระมัง? โต้วก่งมาแล้วกี่ครั้ง?"