ตอนที่ 103 กึ๋นนักต้มตุ๋น ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในดงมาร

ตอนที่ 103 กึ๋นนักต้มตุ๋น ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในดงมาร

ภายในโพรงถ้ำใต้หน้าผาหินดำมืดมิดและอับชื้น กลิ่นไอของดินเปียกชื้นผสมผสานกับกลิ่นกำมะถันโบราณลอยอบอวล หยดน้ำหยดติ๋งๆ ลงมาจากเพดานหินย้อยเบื้องบน เสียงสะท้อนก้องแผ่วเบาเน้นย้ำถึงความเงียบสงัดและโดดเดี่ยว ฉู่เสวียนค่อยๆ วางร่างของเยี่ยหลิงหลงลงบนกองหญ้าแห้งและมอสหนานุ่มที่มุมถ้ำอย่างทะนุถนอม มือของเขายังคงสั่นเทาจากความเจ็บปวดที่แผ่นหลังและชายโครงขวา ปลายกระดูกที่หักขบเสียดสีกันทุกครั้งที่ก้าวเดินจนเหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง

แสงสลัวจากรอยแยกปากถ้ำส่องกระทบใบหน้าของหญิงสาว ยามนี้ผิวกายขาวผ่องของนางเริ่มปรากฏรอยผลึกน้ำแข็งสีดำผุดขึ้นตามแนวลำคอและขมับ เกล็ดน้ำแข็งมลทินมิติแผ่ขยายออกไปอย่างช้าๆ กัดกินไออุ่นในกายของนางจนริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ลมหายใจรวยรินจนแทบจะขาดห้วง ร่างกายของนางสั่นสะท้านเป็นระยะจากความหนาวเหน็บที่แทรกซึมลึกถึงไขกระดูก ไอเย็นที่แผ่ออกมาทำให้หญ้าแห้งรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำในพริบตา

"พิษมลทินมิติแช่แข็ง" ฉู่เสวียนกัดฟันกรอด นิ้วมือแตะสัมผัสข้อมือของนาง สัมผัสได้เพียงความเย็นยะเยือกดั่งธารน้ำแข็งหมื่นปี ชีพจรแทบจะหยุดเต้น